زندگی سفری است که ما نه در شروع آن دخالتی داریم و نه در پایان آن. در واقع آن کس که ترتیب این سفر را داده، سفرآرا (Travel Agent) ، نه تنها نظر ما را نپرسیده بلکه حتی اطلاع کافی هم از مبدأ و مقصد این سفر در اختیارمان نگذاشته است. اما جالب این است که ما به این مسأله عادت کرده‌ایم و آن را به عنوان یک واقعیت زندگی پذیرفته‌ایم. تصور کنید اگر قرار بود کسی به شما بگوید، یا اصلاً به شما نگوید، و یکباره شما را سوار یک هواپیما کند، نگوید کجا می‌خواهید بروید و یکباره شما را رها کند و بگوید سفر تمام شد، حتماً اعتراض می‌کردید. اما خوب، در مورد واقعیت زندگی این اعتراض زیاد سودی ندارد و شاید شرط عقل است که آدم آن را قبول کند. با این همه در فاصله این از عدم به وجود آمدن و از وجود به عدم رفتن، در مسیر سفر بعضی خاطرات همیشه آدمی را همراهی می‌کند. خاطرات ایام کودکی و نوجوانی، زمانی که انسان در غفلت کامل به سر می‌برد و نه تنها برای هیچ‌کدام از سؤالهای زندگی جوابی ندارد بلکه حتی عقلش به آنجا نرسیده است که سؤال را مطرح بکند، خاطرات نسبتاً خوشی است. شاید به خاطر اینکه هنوز دغدغه‌های بیم و امید وارد زندگی ما نشده است.